Nooit meer zouden mensen honger of dorst hebben

door Nina Bogosavac

Hop on cause the train is leaving! What train? Oh, the socialmedia-internet-culture-21stcentury wagon? Sure, if you’ll give me a reason and some money.

Ik ben over, ik ben gezwicht.  Positief benaderd: ik heb mij begeven in de normale wereld, iets waar ook lef voor nodig is. In mij zitten nog de groeven waar ooit een authentiek visje spartelde, dat kermend (als vissen geluid zouden maken) op het droge is gehaald. Op een kade, waar alle andere visjes in contact met elkaar staan met een smartphone.

Ik geloof niet dat de vele verbaasde vragen van mensen in mijn omgeving mij hebben doen capituleren. Ik was stiekem best trots, kijk eens hoe echt ik nog ben. Ik ben niet mainstream, en god nee al helemaal geen hipster. Nee, eerder een beetje laks, antwoordde ik maar al te graag.

Wat mij verraste was de positieve aard van de opmerkingen. Nauwelijks hoorde ik iemand zeggen: Nina, doe éffe normaal. Of: ik vind het echt vervelend dat ik altijd alleen naar jou moet smsen als we iets afspreken. Hoorde ik dan alleen wat ik wilde horen?

Als ik de notes van sommige mensen niet opzij schuif (ik werd heus weleens belachelijk gevonden), kan ik beschouwen dat men het knap vond dat ik geen smartphone had. De zin: ‘Oh wat goed!’ dreunde telkens door tot mijn destijds authentieke beer van een vis als ze mijn klapmobieltje zagen waar nog net geen antenne uitstak.

Er is niks knap aan hypocrisie, dat kan ik nu achteraf vertellen. In het bezit van een kei mooi apparaat voorzien van de laatste snufjes (hij is zo nieuw dat ze nog niet eens hoesjes ervoor verkopen), durf ik te zeggen dat ik bijvoorbeeld wel altijd mijn laptop meezeulde.  In alle eerlijkheid: voor mij was het niet hebben van een smartphone een vorm van zelfbescherming. Altijd Facebook binnen duimbereik zou het einde betekenen voor mij als normaal functionerend persoon betekenen.

Ik zal het nog missen, de praatjes op straat als ik opzoek zoek was naar de …straat in Lutjebroek. Wie weet help ik ooit nog zo’n hopeloos verdwaalde persoon uit de vorige eeuw de goede kant op. Met genoegen zal ik dan mijn navigatiefoefje tevoorschijn halen en de weg prediken. Nooit meer zouden mensen honger hebben of dorst,  want daar was Internet.

FacebookTwitterEmail