Nu al zin in eten, ik bedoel kerst.

door Nina Bogosavac

Ik heb meer dan 100 stukjes tekst opgeschreven in ongeveer net zo veel verschillende notitieboekjes.  Sms-concepten doen het overigens ook prima. Deze vind ik dan vaak na een jaar terug. Nog beter dan een ‘Lief dagboek’ fragment herinner ik mij dan mijn gemoedstoestand van destijds. Een bibberend, slordig handschrift wijst erop dat ik nachtelijke inspiratie had na het stappen. Potlood aantekeningen over mijmeringen in de trein doen me herinneren aan een poging tot poëtisch doen. Meer dan de uitstraling zegt de inhoud van die krabbels iets over mijn grote liefde voor eten en schrijven. In een stukje dat ik schreef nadat ik een oude Allerhande kerst editie had gelezen zie je wat ik bedoel.

‘’Beef wellington, carpaccio, een dikke goudbruine kalkoen met een rug van krokant gebakken spek bedruipt en besmuikt voor de echte lekkerbek. Rollade glanzend als honing, een dikke dij gehuld in een te strak rokje. Zo uit een stripverhaal. De carpaccio omhult als een vleesdeken de sla. Vlezig en rauw in je mond. Wellington mijn koning. In de vorm van koe, vis of varken omvang jij bladerdeeg als een schild. Snijden wij tot de dikke kern. ‘’

Welke emotie ik precies had terwijl ik dit culinaire potje schreef kan ik me niet herinneren, een ding staat vast:
nú heb ik honger.

FacebookTwitterEmail